Kur një zhytës i thellësive u fut në ujërat e Gjirit Persik, në veri të Mbretërisë së Bahreinit, ai vuri re diçka krejt të pazakontë. Në rreth 40 këmbë thellësi, mes peshqve tropikalë, u shfaq një formë gjigante cilindrike që dukej si një puro e madhe, por ishte më shumë se 200 këmbë e gjatë. Sa më shumë zbriste, aq më e qartë bëhej se ajo që po shihte nuk ishte diçka e zakonshme.
Në fakt, zhytësi ndodhej në parkun e ri nënujor të Bahreinit, i hapur zyrtarisht në shtator 2019. Ky park, që mbulon më shumë se 1 milion këmbë katrore, u prezantua si më i madhi i këtij lloji në botë. Projekti u krijua për të tërhequr turistë, adhurues të zhytjes dhe studiues të jetës detare nga e gjithë bota.
Bahreini ndodhet në Gjirin Persik, mes Arabisë Saudite dhe Katarit, dhe prej vitesh po përpiqet të forcojë turizmin si pjesë të ekonomisë së tij pas naftës. Ky shtet ishullor ka histori të lashtë, që nga epoka e bronzit, kur ishte një qendër e rëndësishme tregtare midis Lindjes së Mesme dhe nënkontinentit indian. Për shekuj me radhë, ai ka qenë i njohur edhe për perlën natyrale, që dikur ishte shtylla kryesore e ekonomisë së vendit.
Për këtë arsye, parku nënujor nuk u mendua thjesht si një atraksion modern, por edhe si një mënyrë për të lidhur të kaluarën me të ardhmen. Një nga pjesët e tij përfshin një model të një shtëpie tradicionale të tregtarëve të perlave të Bahreinit. Përpara zbulimit të naftës, perlat e Bahreinit konsideroheshin ndër më të bukurat dhe më të çmuarat në botë.
Një tjetër pjesë e rëndësishme e projektit ishte krijimi i një reef-i artificial koralor. Kjo u bë sepse koralet natyrore përreth Bahreinit kanë vuajtur shumë ndër vite nga temperatura e lartë e ujit, kripësia dhe ndotja. Në disa zona, zbardhja e koraleve ka shkatërruar pothuajse të gjithë jetën detare që dikur lulëzonte aty.
Por as shtëpia tradicionale dhe as reef-i artificial nuk ishin arsyeja kryesore pse ky park bëri kaq shumë bujë në mbarë botën. Ajo që i la të gjithë pa fjalë ishte objekti gjigant që zhytësi pa në fund të detit. Ndërsa afrohej, ai kuptoi se nuk kishte përballë një strukturë të zakonshme, por një avion të vërtetë pasagjerësh të fundosur qëllimisht.
Objekti i madh nën ujë ishte një Boeing 747, i njohur ndryshe si “jumbo jet”. Avioni pushonte në fund të detit në një thellësi prej rreth 65 këmbësh dhe ishte vendosur aty me qëllim nga autoritetet e Bahreinit. Synimi ishte që ai të shërbente si atraksion për zhytësit dhe njëkohësisht si strehë e re për organizmat dhe peshqit detarë.
Ky Boeing 747-200 kishte një histori të gjatë pas vetes. Ai kishte hyrë në shërbim në vitin 1982 dhe fillimisht kishte fluturuar për Malaysia Airlines si avion pasagjerësh. Më vonë u përdor për transport mallrash, ndërroi disa kompani dhe pas shumë viteve shërbimi, përfundoi i tërhequr nga përdorimi në Emiratet e Bashkuara Arabe.
Më pas, autoritetet e Bahreinit e blenë dhe morën vendimin ta fundosnin në mënyrë të kontrolluar në det, rreth 20 milje larg ishujve Amwaj. Ishte një operacion i jashtëzakonshëm, sepse bëhej fjalë për një avion rreth 230 këmbë të gjatë, me hapje krahësh afër 200 këmbë. Kjo e bëri atë avionin më të madh të zhytur ndonjëherë me qëllim për qëllime turistike dhe ekologjike.
Natyrisht, projekti nuk kaloi pa kritika. Disa ekspertë të ekologjisë detare ngritën shqetësime për materialet e avionit, si alumini, bakri, çeliku dhe mbetje të tjera që me kalimin e kohës mund të korrodohen dhe të ndikojnë negativisht në ujë dhe në gjallesat detare. Ata paralajmëruan se një strukturë e tillë mund të sillte pasoja të paparashikuara në ekosistem.
Megjithatë, autoritetet e Bahreinit deklaruan se avioni ishte pastruar me kujdes përpara se të fundosej. Sipas tyre, nga 747-a ishin hequr telat elektrikë, sistemet hidraulike, ngjitësit, plastikat, gomat, karburanti dhe çdo substancë potencialisht toksike. Gjithashtu, sipërfaqet e tij ishin larë me presion të lartë dhe detergjentë miqësorë me mjedisin, në mënyrë që të minimizohej çdo rrezik për jetën detare dhe për zhytësit.
Pamjet e para të publikuara nga zhytësit treguan se avioni kishte filluar shpejt të mbulohej nga organizma detarë. Trupi i tij tashmë dukej si pjesë e natyrshme e dyshemesë së detit, ndërsa brenda kabinës notonin peshq tropikalë. Xhamat e kabinës së pilotëve ishin hequr, por struktura e përparme e avionit vazhdonte të ruante pamjen karakteristike dhe mbresëlënëse të një jumbo jet-i.
Zhytësit që hynin brenda tij përshkruanin një ndjesi të pazakontë, thuajse si të eksploroje një botë të humbur. Hapësirat e brendshme ishin bosh, pa ulëse apo pajisje, duke lënë vetëm skeletin metalik të avionit. Shkallët që dikur çonin drejt klasit të parë tani ishin rrugëkalime për peshqit dhe krijesat e tjera detare.
Kështu, pas dekadash duke fluturuar nëpër qiell me pasagjerë dhe mallra, ky Boeing 747 gjeti një qëllim krejt tjetër në fund të detit. Sot, ai është kthyer në simbolin më të veçantë të parkut nënujor të Bahreinit, duke tërhequr jo vetëm turistë dhe zhytës aventurierë, por edhe kureshtarë nga e gjithë bota që duan të shohin nga afër një “avion fantazmë” nën ujë.