Cherish Rose ishte një vajzë 11-vjeçare plot jetë dhe energji, gjithmonë e buzëqeshur dhe e dashur me familjen dhe miqtë. Ajo ishte tipike për moshën e saj, gjithmonë duke luajtur dhe duke bërë shaka, pa asnjë shqetësim serioz në dukje.
Por me kalimin e kohës, nëna e saj filloi të vërente ndryshime të çuditshme tek ajo. Vajza nuk kishte më të njëjtën energji, ishte gjithmonë e lodhur dhe dukej sikur diçka nuk shkonte, edhe pse askush nuk e dinte saktësisht çfarë.
Në fillim, nëna mendoi se mund të ishte diçka e zakonshme si stresi apo ndonjë problem me ushqimin. Ajo madje dyshoi se vajza mund të ishte duke kaluar një periudhë të vështirë psikologjike ose duke u ndikuar nga bullizmi në shkollë.
Por gjithçka ndryshoi kur vajza filloi të ndiente dhimbje të forta në bark dhe në shpinë. Dhimbjet u bënë aq të forta sa nëna nuk mund të priste më dhe vendosi ta çojë menjëherë te mjeku për kontroll.
Kur mjekët e panë për herë të parë, barku i saj i fryrë i bëri ata të mendonin për diçka të pazakontë. Madje në një moment, ata dyshuan për një skenar tronditës – që ajo mund të ishte shtatzënë, diçka që dukej e pabesueshme për moshën e saj.
Por pas analizave dhe ekzaminimeve më të thelluara, e vërteta doli shumë më e rëndë. Vajza kishte një masë gjigante në bark dhe duhej të dërgohej urgjentisht në një spital më të specializuar për trajtim të menjëhershëm.
Aty, familja mori lajmin që askush nuk dëshiron ta dëgjojë. Vajza nuk ishte shtatzënë, por kishte një tumor të madh rreth 7 kilogramë në vezore, një formë e rrallë dhe e rrezikshme e kancerit.
Nëna e saj u shkatërrua emocionalisht nga kjo diagnozë. Ajo tregoi se kurrë nuk e kishte imagjinuar që një gjë e tillë mund t’i ndodhte vajzës së saj, duke menduar gjithmonë se këto histori u ndodhin të tjerëve.
BETEJA:
Mjekët filluan menjëherë trajtimin me kimioterapi për të zvogëluar tumorin dhe për ta bërë të mundur operimin. Procesi ishte shumë i vështirë dhe kërkonte forcë të madhe fizike dhe emocionale nga një vajzë kaq e re.
Gjatë trajtimit, ajo humbi flokët dhe nuk mund të vazhdonte jetën normale si fëmijët e tjerë. Ajo nuk shkonte më në shkollë dhe duhej të luftonte çdo ditë me dhimbjen dhe lodhjen që sillte trajtimi.
Megjithatë, ajo nuk ishte vetëm në këtë betejë. Familja, miqtë dhe komuniteti u bashkuan për ta mbështetur dhe për t’i dhënë forcë në një nga periudhat më të vështira të jetës së saj.
Pas disa muajsh trajtim intensiv, filluan të shfaqeshin shenjat e para të përmirësimit. Tumori filloi të zvogëlohej ndjeshëm dhe shpresa për shërim u bë gjithnjë e më e madhe.
FUNDI / MESAZHI:
Historia e saj është një kujtesë e fortë se instinkti i një prindi nuk duhet injoruar kurrë. Shenjat e vogla mund të fshehin probleme shumë më serioze dhe reagimi i shpejtë mund të bëjë diferencën mes jetës dhe vdekjes.
Në fund, falë forcës së saj dhe kujdesit të mjekëve, ajo arriti të përballet me këtë sfidë të madhe. Dhe edhe pse rruga ishte e gjatë, ajo tregoi se shpresa dhe guximi mund të fitojnë edhe betejat më të vështira.