I zhgënjyer nga sistemi dhe intrigat brenda spitalit, ai vendosi të largohej nga qyteti dhe të gjente qetësinë në periferi. Në një vend të vogël e të harruar, ai filloi një jetë të re, larg sallave të operacionit dhe teknologjisë së avancuar mjekësore.

Por, surpriza ishte se banorët e zonës, që prej kohësh nuk kishin pasur qasje te mjekët specialistë, e pritën me duartrokitje. Ai nuk ishte më kirurgu i famshëm i qytetit, por një terapist i thjeshtë që u ofronte këshilla, kontrolle dhe trajtime bazike njerëzve të varfër.

Shumë pacientë e përshkruajnë atë si “shpëtimtarin e fshatit”, pasi për herë të parë ndiheshin se kishin dikë që i dëgjonte me kujdes dhe i trajtonte me përkushtim. Ajo që për të ishte një humbje e madhe, për qindra njerëz u kthye në bekim.

Historia e tij është dëshmi se ndonjëherë fundi i një kapitulli është fillimi i një tjetri, edhe më të rëndësishëm. Kirurgu që dikur shpëtonte jetë në sallën e operacionit, tani shpëton zemra me përulësi, duke u bërë një simbol i shpresës dhe i humanizmit.